มีเวลานั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยก็เลยนึกขึ้นมาได้เรื่องนึง ก็นึกได้ว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่ที่ครบรอบ 9 ปีที่เราทำงานกับองค์กรปัจจุบัน (2 ตุลาคม) นึกบางเรื่องที่ผ่านมา ก็อดขำ+ประทับใจ ก็เลยลองขีดเขียนบันทึกไว้ เก็บไว้อ่านได้นานๆ
9 ปีจะว่าไปก็น๊าน..นานโน๊ะ แต่ทำไมมีความรู้สึกเหมือนแป๊ปเดียวเอง
อ้อ..ขอเกริ่นอีกนิดก่อนเข้าเรื่อง เมย์ทำงานโรงแรม อยู่แถวๆย่านสุขุมวิท อยู่ฝ่ายขายค่ะ ก็เป็นฝ่ายที่ต้องคอยประสานงากับทุกฝ่ายในโรงแรม (ก็เราเป็นคนรับคำสั่งมาจากลูกค้านี่นา)
มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า....
เรื่องที่ 1 - พี่สอ (นามสมมุติ) / พนักงานจัดเลี้ยง (Banquet Staff)
เท่าที่รู้พี่สอแกเป็นพนักงานเก่าแก่ของโรงแรม อายุแก่ประมาณ 50 ต้นๆน่าจะได้ แกอ่านภาษาอังกฤษไม่ออกหรอก เวลาสั่งงานพี่สอต้องอธิบายด้วยคำพูด ไม่ก็วาดรูปให้ดู ว่าจะให้แกจัดโต๊ะแบบไหน วางอะไรตรงไหนบ้าง
แรกๆก็หงุดหงิดกับแก เพราะแกจะดูเงอะๆ งะๆ ดูงงๆ แต่พอได้รู้จักพี่สอมากขึ้นก็เห็นความน่ารักของเค้ามากขึ้น เช่นเวลามีงานประชุม พี่สอจะทำหน้าที่ยืนประจำที่เครื่องทำกาแฟ ขอกาแฟแบบไหน พี่แกทำได้หมด เมย์+เพื่อนๆเซลล์เคยชมแกว่าพี่สอทำคาปูชิโน่อร่อย หลังจากนั้นพี่แกก็ทำให้พวกเรากินทุกครั้งที่มีโอกาส
หลังๆเหมือนกับว่าเป็นการบังคับกิน เพราะว่าแกจะเดินมาเช็กด้วยว่าเรากินหมดรึเปล่า ถ้าเห็นพวกกินหมด แกจะเดินอมยิ้มเก็บแก้วกลับไปด้วยความภาคภูมิใจ (พวกเราแอบสังเกตุ)
ปล. ครั้งล่าสุดเราต้องกินกาแฟ 2 แก้วติดๆกัน เพราะทำกินเองไปแก้วโตๆก่อนเข้าประชุม แต่พี่สอดันเตรียมมาเสริฟให้อีกในห้องประชุม เซลล์ทุกคนหันหน้ามองกันแล้วบังคับกันเองให้กินกาแฟให้หมด เดี๋ยวพี่สอเสียใจ 555+
|
|
เอาเป็นเรื่องออฟฟิศเราบ้างดีกว่า
เรื่องที่ 2: น้องผึ้ง / น้องเซลล์ที่ออฟฟิศ
ครั้งนึงระว่างประชุมเซลล์ เจ้านายไล่ report ถามเรื่องบริษัทใหม่ๆที่ส่งมาแขกมาพักที่โรงแรม พอดีมีอยู่บริษัทที่เราหาที่อยู่ไม่ได้จริงๆ ติดต่อกับลูกค้าไม่ได้เลย จำชื่อได้แม่นเลย "A&S Siam" ก็โดนนายเล่นตามความคาดหมาย นายไล่ถาม พวกเราก็ตอบไม่ได้จริงๆ โดนด่าไปตามระเบียบ น้องผึ้งพยายามช่วยโดยตอบไปว่า "Oversea company" มั้งพี่(นาย) เรานั่งข้างๆต้องรีบสะกิดน้องเค้าว่า "ผึ้งๆ สยาม สยาม บริษัทมันชื่อ A&S Siam" มั่วไม่ดูตาม้าตาเรือเร้ย...นังผึ้ง (เลยโดนนายด่าหนักกว่าเก่า)
|
|
เรื่องที่ 3: พี่ช่าง - ทูเดย์
ปกติทุกโรงแรมจะมีการประชุมหัวหน้าแผนกทุกเช้า เรียกว่า Morning Brief
วันนั้นเราเข้าประชุมแทนนายเรา ระหว่างการประชุมที่แผนกต่างๆต้องรายงานกิจกรรมประจำวันให้ GM (เจ้านายใหญ่ชาวต่างชาติ) ได้รับทราบ
เหตุเกิดเมื่อมาถึงคิวของแผนกช่างรายงาน GM ว่า
ช่าง: น้ำรั่วครับ กำลังซ่อมแซม
GM: ซ่อมให้เสร็จวันนี้นะ!! (You have to fix it within TODAY!!)
ช่าง: โอเคๆ 2 วันเสร็จครับ (OK..OK!! within two days)
GM: ??!!zX%# No No!! Today not Two days!! (ซ่อมให้เสร็จวันนี้ไม่ใช่ 2 วันเฟ้ย!!)
**เรางี้ปล่อยฮากลางห้องประชุมเลย**
|
|
เรื่องที่ 4: น้องผึ้ง (เจ้าเดิม)
พวกเซลล์แบบพวกเมย์มักจะมีปัญหากับพวกคอมพิวเตอร์ เล่นเรียกเช้าเรียกเย็น จนฝ่ายไอทีอยากย้ายออฟฟิศมาอยู่ในห้องเซลล์ ปัญหาส่วนใหญ่ก็เกิดจากคน ไม่ใช่เครื่องหรอก ประเภท user error!!
ที่ฮาๆ ที่จำได้ก็น้องผึ้ง (อีกแล้ว) นานมาแล้วสมัยที่ยังใช้ฟร๊อบฟี้ดิสเก็บข้อมูล วันนั้นน้องผึ้งโวยวายว่า คอมพ์ไม่อ่านแผ่น แผ่นก็ค้าง กดจะเอาออก แผ่นก็ไม่ยอมออกมา เลยต้องตามช่างไอที ขี่ม้าขาวมาช่วยสาวเซลล์อีกแล้ว
เมื่อพระเอกมาถึงต้องร้อง "ฮ่วย!!" ดังๆ เพราะพบสาเหตุที่แผ่นดิสค้างคอมพ์ไม่อ่านแผ่น เพราะว่านังผึ้งมันยัดแผ่นดิสเข้าไป 2 แผ่นในเครื่อง แล้วจะไม่ให้แผ่งมันค้างได้ไง ฮ่วย!!
ปล. ทุกวันนี้ช่างไอทีก็ยังต้องขึ้นๆ ลงๆ ห้องเซลล์ เช้า-เย็น ปัญหาโลกแตกก็คือเล่นเน็ต โลดมั่ว จนทำระบบโรงแรมล่ม (ทำล่มอีกที ได้วอนนิ่งแน่ หุหุ)
|
|
เรื่องที่ 5: สาวเอ๋ / Please do not contact me
ขอเผาเพื่อนเราหน่อย....
ปกติเวลาเราลงท้ายข้อความในจดหมายหรือในอีเมลล์ มันก็จะมีประโยคที่ใช้กันประจำว่า If you need any assistant, please do not hesitate to contact me บลาๆๆๆ (หากต้องการความช่วยเหลือ โปรดติดต่อฉันได้....)
และแล้ววันนึง เพื่อนเอ๋ก็พึ่งสังเกตุเห็นว่า ข้อความในจดหมายที่คัดลอกต่อๆกันมา ข้อความมันหายไปบางส่วนเหลือแค่ If you need any assistant, please do not contact me (หากต้องการความช่วยเหลือ โปรดอย่าติดต่อฉัน....)
อ่านแล้วร้อง อิ๊บอ๋าย...ส่งไปรอบโลกกี่บริษัทแล้วก็ไม่รู้
สาวเอ๋ ยังบ่นเปรยๆว่า "มิน่าล่ะ ว่าทำไมลูกค้าไม่ค่อยโทรหาชั้นเลย"
เห้อๆๆๆ
|
|
จริงๆแล้วงานโรงแรมเรื่องตลกๆเกี่ยวกับภาษามีเยอะ ไว้จะลองพยายามนึกๆดู เท่าที่จำได้ตอนนี้ก็มีเรื่องนึง ขำๆเกี่ยวกับเด็กฝึกงานที่โรงแรม
เรื่องที่ 5: นักศึกษาฝึกงาน / What face, sir??!!
อยู่วันนึงเห็นนายเดินหน้านิวสายหัว อย่างฉุนๆ เราก็เลยถามนายว่าเป็นไรค๊ะ??
นายเลยบ่นให้ฟังว่า "นี่เมย์รู้มั๊ย ตะกี้พี่กินข้าวอยู่ที่ห้องอาหาร ได้ยินเด็กรีเซฟชั่นที่เค้าเต้อร์ มันรับออเด้อร์ลูกค้าว่าไงรู้มั๊ย
เรา: ว่าไงล่ะคะ??
นาย: ลูกค้าเค้าสั่งพิชช่า มันเจือกถามลูกค้าต่อว่า "What face, sir"
เรา: ห๊า...(ลากเสียงสูงปริ๊ดซ์...) ตามต่อด้วนเสียงฮากลิ้ง!!
นาย: ตูได้ยินแล้วเกือบสำลักข้าว...นี่ตามไปเฉ่งหัวหน้ามันแล้ว ปล่อยให้เด็กฝึกงานยืนเฝ้าเค้าเต้อร์คนเดียวได้ไงฟระ...
ซวยไป...55+
|
|
เดี๋ยวจะว่าๆ เราเม้าท์แต่คนอื่น งั้นเผาตัวเองซักเรื่องละกัน **ยาวนิดนุงนะ**
เรื่องที่ 6: งานโง่ๆ แบบนี้เมย์ชอบ...
ปกติแล้วพวกเซลล์อย่างเมย์จะมีงานจำพวกจัดโบรชัว ผูกโบว์ของขวัญ
พับจดหมายใส่ซอง ฯลฯ ----> งานพวกนี้เป็นงานที่ทำเพลินๆ ช่วยกันทำเพราะมันเยอะเช่น พับจดหมาย หรือจัดโปรชัวทีละเป็นร้อยๆ พันๆชุด ให้น้องเลขาทำคนเดียวก็ตายกันพอดี พวกเซลล์ถ้าว่างๆก็จะมาช่วยกันทำ ก็ทำไปเม้าท์ไปเพลินๆ ไม่ต้องใช้สมอง จนเรียกติดปากกันในออฟฟิศ ว่า "งานโง่ๆ"
และแล้ววันนึง ก็เกิดเรื่องขึ้น
ครั้งนึงที่เรารับงานประชุมของหน่วยงานราชการมา... ช่วงเย็นของวันก่อนเริ่มงาน เห็นพวกพี่ๆ จากหน่วยงานราชการ 6-7 คน กำลังง่วนกับการทำอะไรซักอย่างกับเอกสารการประชุมเป็นชุดๆ กองโต
พวกเค้ากำลังติดสติ๊กเกอร์ เพราะท่านผู้ใหญ่ของหน่วยงานท่านนึง ตำแหน่งของท่านมันพิมพ์ผิด (ที่จริงพิมพ์ไม่ผิด แต่เพราะท่านเปลี่ยนตำแหน่งน่ะค่ะ)จึงต้องพิมพ์ชื่อตำแหน่งที่ถูกติดทับทุกหน้าที่มีชื่อ+ตำแหน่งของท่านปรากฎอยู่ เอกสารก็เป็นร้อยๆชุด งานก็จะเริ่มพรุ่งนี้ เราเห็นแล้วเลยอาสาช่วยทำอีกคน
เรา: พี่ติ๊ด (ชื่อคนที่เราติดต่อด้วย) ...มาเมย์ช่วย จะได้เสร็จเร็วขึ้น
พี่ติ๊ด+เพื่อนๆที่กำลังขมักเข็มนติดติดสติ๊กเกอร์: ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเมย์..
เรา: เมย์ว่างค่ะ เดี๋ยวเมย์ช่วยติด งานโง่ๆแบบนี้เมย์ชอบค่า...
พี่ติ๊ด+เพื่อนๆที่กำลังขมักเข็มนติดติดสติ๊กเกอร์: .....เงียบ+อึ้งกิมกี่ไปทั้งโต๊ะ
เรา: ทำหน้ายิ้มรับแขก (ยังไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป)
พี่ติ๊ด: แหมๆๆๆ คุณเมย์ก็พูดเกินไป!!! (ทุกคนยังหันมาจ้องเราอยู่)
เรา: ทำหน้างงๆ เริ่มคิดทวนคำพูดตัวเอง
-----ว๊าย...หนูไม่ได้หมายความยั่งงั้นค่ะพี่ติ๊ดขา.... งานโง่ๆของเมย์หมายถึง...บลาๆๆๆๆ ***ต้องอธิบายกันยาว...***
พูดไม่คิด ซวยแล้วมั๊ยหล่ะตรู!!!
|
|
เล่า 6 เรื่องก่อนนะ เด๊ยวนึกได้มาเม้าท์ให้ฟังใหม่...อิอิ 
Credit by maydaysayHi
