กว่าจะเป็นอาจารย์ ( อ่านแล้วยิ้มได้ )

ผมก็ได้ไปขออณุญาตินำบทความของอาจารย์ คนนี้มาลงให้น้องๆที่อยากเป็นครูอ่านนะครับ หวังว่าคงจะเป็นประโยชน์

หลังจากเขียนเรื่องโน้นนี่ ไปเรื่อย เอา Tag มาเล่นไปวัน ๆ วันนี้ มาเอาเรื่องจริงจังดีกว่า (กรุณาเรียกอารมณ์จริงจังมาด้วย) บางคนสงสัย หรือ เอ๊ะ ไม่สงสัย ว่าหนทางสู่ The Star ของเดี้ยนเป็นอย่างไร วันนี้ขอเล่าชีวประวัติซักนิด เผื่อวันนึงดัง จะได้มีคนเอาไปเล่าต่อไป

ความจริงแล้ว อาชีพ อาจารย์หรือครู เป็นอาชีพ ที่มิเคยมีอยู่ในหัวสมองอันลีบเล็กของเดี้ยนแต่อย่างใด โน่น ตอนเด็ก อยากเป็นดารา นักร้อง นางงาม โดยมิได้เจียมสังขาร และตักน้ำใส่กระโหลกแม้เพียงนิด คิดแต่ว่าตัวเองหน้าตาดีมาตลอด ทั้งที่พ่อกับแม่รับราชการ และเป่าหูทุกวั๊น ทุกวัน ว่า ข้าราชการ ดีอย่างโน่น อย่างนี้ น้ำซึมบ่อทรายนะลูก (ซึมจนหายไปเลยอ่ะดิ) เห็นพ่อกับแม่จ๊น จน ไม่อยากจนด้วย โธ่ ชีวิตลำเค็ญ แต่อย่าแจกลำแข้งนะคะ

แล้ว ไหงมาเป็นอาจารย์ล่ะยะ ดวงชะตาช่างเล่นตลกเสียนี่กระไร อะไรที่เราเกลียด มักจะได้ครอบครองเสมอ รวมถึงสาระมีตัวดำ ที่ได้มาด้วย (เกลียดคนดำ ก็ดันได้ดำ ลูกออกมา ตกใต้ถุน ดีนะที่มีไฟฟ้า ไม่งั้นควานหาไม่เจอ)

งานอาจารย์มันน่ารังเกียจรึไง ไม่ใช่อย่างงั้น มาดูเหตุผลของเดี้ยนก่อน

ข้อ 1. งานอาจารย์หรือครู เนี่ยเป็นงานที่เดี้ยนรู้สึกว่า ต้องเป็นคนที่ดีจริง ๆ นะถึงจะสามารถเป็นได้ เพราะสมัยก่อนเดี้ยนเคยได้ฟังเพลงแม่พิมพ์ของชาติบ่อย ๆ "แสงเหลือง เอ้ย เรือง เรือง ที่ส่องประเทืองอยู่ทั่วเมืองไทย..." ถ้าเอาเดี้ยนไป ก็คงได้แม่พิมพ์บิด ๆ เบี้ยว ๆ เป็นแน่แท้

ข้อ 2 งานนี้ ต้องการผู้ที่มีความรู้ มีจิตวิทยาในการสอนเด็ก ต้องใจเย็น และอดทน ซึ่งมันไม่ใช่เดี้ยนเลยนะนั่น สมัยเรียน ก็พอเอาตัวรอดได้นิดหน่อย ใจก็ร้อนปาน 150 องศา ถ้าเจอนักศึกษาถามหรือกวนโอ๊ย กลัวจะงอนใส่พาลไม่สอนซะนี่ อย่ากระนั้นเลย อย่าได้ริลองเชียว กลัวติด (ลม)

ข้อ 3 อาจารย์ต้องแต่งตัวดี น่านับถือ ภาพพระมารดร ใส่ชุดสีกากี มาหลอกหลอน ชั้นต้องแต่งตัวแบบนี้หรือเนี่ย ไม่เอา ไม่แนว ไม่สวย รับไม่ได้ แต่มาอยู่มหาวิทยาลัย เพิ่งรู้ว่าไม่ต้องใส่ เลยใส่สีส้มแปร๊ดมาทำงานวันแรกซะเลย เด่นซะ อ้อ มันเป็นเช่นนี้นี่เอง โง่ตั้งนาน..

ข้อสุดท้าย กลัวไม่พอกิน ก็อย่างที่รู้ ๆ กันอยู่ ข้าราชการ เป็นหนี้เยอะเพราะอะไร เพราะเงินเดือนน้อย แถมบางคน รสนิยมสูง รายได้ต่ำ เดี้ยนกลัวเป็นหนึ่งในนั้น

ดังนั้น เวลาใครมาชวนสอบเป็นอาจารย์ จะได้รับคำตอบว่า

" อาจารย์เป็นอาชีพสุดท้ายที่ชั้นจะเลือก " ด้วย หน้าตาหยิ่งทรนง องอาจอย่างมาก

และแล้ว อาจารย์ก็เป็นอาชีพสุดท้ายที่เดี้ยนเลือก และต้องอยู่กับมันจนเกษียณอย่างแน่นอนค่ะ เพราะชะตาชีวิตได้ขีดเขียนเอาไว้แล้ว เหตุเกิดจาก วันนึง อาจารย์จากมหาวิทยาลัยพานักศึกษาไปดูงานที่หน่วยงานของเพื่อนเดี้ยน คุณ เพื่อนน่ารักมาก พูดล้อเล่นกับอาจารย์ว่า

" จารย์ มีตำแหน่งว่างป่ะ เพื่อนหนูเพิ่งจบโทเศรษฐศาสตร์มา สวย สด เดิ้น (อันหลังเติมเอง) รับป่ะ "

อาจารย์คนนั้นตอบว่า " อ้าวจริงเหรอ กำลังต้องการอาจารย์สอนเศรษฐศาสตร์พอดีเลย ไหน เอาเบอร์โทร มาจิ๊"

ว่าแล้ว ไม่กี่วัน แกก็โทรหา ชักแม่น้ำห้าร้อยห้าสายมากล่อม จนในที่สุด เอาก็เอาวะ ลองดูซักตั้ง พอดีเพิ่งจบมาได้ 2 เดือน กำลังเบื่อชีวิต นั่นแหละค่ะ เป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้เดี้ยนต้องเก็บเสื้อผ้ายัดใส่ถุงปุ๋ย ขับรถนิสสันของพ่อ คนเดียวโด่เด่ พร้อมแหกปากร้องเพลง แบกสัมภาระ ข้ามเขาไม่รู้กี่ลูก ดั้นด้นมาเป็น อาจารย์ ที่มหาวิทยาลัยราชภัฎเลยแห่งนี้นี่เอง โดยมีปณิธานแน่วแน่ว่า " ชั้นจะสอนเอาประสบการณ์เทอมเดียว แล้วจะลาออก"

แต่นี่ เหตุการณ์ผ่านไปหนึ่งทศวรรษแล้วค่ะ ท่านผู้ชม แต่ขอโทษ แม้ว่าจะไม่ใช่อาจารย์ที่ดีที่สุด แต่เดี้ยนก็เชื่อว่าเดี้ยนไม่เลวที่สุดแน่นอน พอสอนเค้าได้หรอกน่าเนอะ...เหอ เหอ จนบัดนี้ไม่รู้ว่าจะขอบคุณ หรือ เขกกระบาลไอ้เพื่อนคนนั้นดีน๊า ...... ... และ เดี้ยนก็ยังเชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า....

เป็นอาจารย์ใครก็เป็นได้ แต่เป็นอาจารย์ที่ดีน่ะ ยากชะมัด