โห้ พี่ แน่นอนจิงๆ

Wow

พี่รักศิลปะจริงๆ

:))

อยากเปนแบบพี่จัง

สุดยอดไปเลยพี่!!

ถ้าอยากเรียนแบบพี่ ต้องทำไงอ่ะ

แล้วใช้วิชารัยบ้างสอบเข้าค่ะ

^ ^

อยากเรียนด้วยอ่ะ

คุณแน่มากคับจ่ามงกุฎ(ผมรู้จักคุณแต่คุณคงไม่รู้จักผม)

ผมขอเล่าเรื่องราวของผมลงไว้ ณ ที่แห่งนี้นะคับ

ไม่ได้หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจรึเกิดแรงกระตุ้นใดๆหากจะเป็นก็ขอร่วมเป็นกำลังใจให้ผู้ที่ชอบและจะเดินเส้นทางนี้ต่อไป

.....ผมหลงรัก"ศิลปากร"นับตั้งแต่ได้รู้จักชื่อนี้สมัยมัธยม(เด็กบ้านนอก) โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีขนาดพื้นที่เล็กกว่าสนามฟุตบอลเสียอีก และเมื่อได้ย่างก้าวเข้ามาในรั้ว(วังท่าพระ)ยิ่งทำให้หลงรักมากขึ้น ไม่ว่าจะก้อนหิน ดิน กรวด ใบหญ้า สวนแก้ว ต้นไม้ ตึก โต๊ะ ก้าวอี้ แม้แต่ถังขยะก็ตามเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

สิ่งที่อยู่ในรั้วแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตล้วนแตกต่างจากข้างนอกเป็นอย่างมากเพียงแค่รั้วกั้น

และเมื่อได้มาสัมผัสกับกลิ่นอายศิลปากรแล้วจึงเกิดความกระหาย อยากมาใช้ชีวิตในรั้วแห่งนี้มากขึ้น

เป้าหมาย..ไม่ใช่เพียงแค่ใบปริญญาใบนึงเท่านั้น  แหกแต่เป็นช่วงเวลา5ปีที่จะได้ใช้ชีวิตเรียนรู้โลกของศิลปะ ได้ใช้ชีวิตในคณะจิตรกรรม ภายในรั้วมหาวิทยาลัยศิลปากรแห่งนี้ เรื่องราวของสองข้างทางนี้ต่างหากที่เป็นประเด็นหลักที่อยากค้นหาและเรียนรู้

......ย้อนไปเมื่อปี49.... ได้เข้าเรียนศิลปะ ณที่แห่งนี้อีกครั้งในการอบรมสีน้ำ รุ่นที่ 15 จึงเป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้อยากเข้ามาเป็นอย่างมาก

จึงค้นคว้าหาข้อมูลจากส่วนต่างๆ...และนี้คือจุดเริ่มต้น....

 4 ปี ที่สอบ....

เริ่มจาก......ปี2550.....เป็นปีแรกที่สอบ..ไม่ได้หวังมากแต่ส่วนลึกแล้วอยากมีชื่อรวมอยู่ในรายชื่อผู้สอบผ่าน...ผลปรากฏว่า "เกือบติด" ความรู้สึกตอนนั้น

        งง....เป็นไปได้ไงเกือบสอบได้(ทั้งๆที่เราทำอะไรลงไปไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยในส่วนของข้อสอบ)ถ้าความคิดตอนนี้กับงานที่สอบชิ้นนั้น..มันคงจะออกมาจากข้างในโดยที่เราไม่รู้ตัว

         เศร้า...อีกนิดเดียว...นิดเดียวเองก็ถึงชื่อเราแล้วเพราะทางคณะรับ52ผมได้55 จากที่ไม่เสียดายพอทราบอันดับกลับเซ็ง

         แต่....ได้เรียนรู้ว่าเราไม่ได้เต็มที่กับมัน จึงไม่สมควรที่จะได้รับชัยชนะนั้น...สมควรแล้ว

2551...ปีต่อมา...รู้แนวทางเกิดความคาดหวังอีกระดับนึงขึ้นมา ย้อนไปถึงข้อสอบปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไร และต้องทำยังไงในปีนี้ คิดว่าปีนี้ติดแน่เพราะปีที่แล้วทำข้อสอบโดยมั่วๆแต่ผลเกือบได้..เกินคาดมาก

และ.....ก็เป็นอีกปีที่ไม่มีชื่อของตัวเองอีกครั้ง 

         งง....ยิ่งงง..พลาดตรงใหน อะไรยังไง

         เสียใจ....มากเพราะคาดหวังพอสมควร

          เศร้า.....เป็นอย่างมาก ....ทำไม.......ได้แต่ถามตัวเอง

          แต่.....ได้เรียนรู้ว่าเรายังไม่สมควรที่จะได้รับชัยชนะนั้นในตอนนี้เพราะปีนี้ก็เหมือนปีที่แล้วที่ไม่ได้ให้เวลาและทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่เลย...สมควรแล้วที่ไม่ได้....สมควร...

2552....ปีที่สาม...รู้แนวทางเกิดความคาดหวังมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว ผ่านสนามสอบมาแล้วถึงสองหนแทบจะหลับตาเดินเข้าห้องสอบได้เลย...แต่แล้ว.....ก็เป็นอีกปีที่ไม่มีชื่อตังเองอีกตามเคย

          งง...มันอะไรกันแน่...เกิดคำถามมากมาย

        เสียใจ...มาก..มากกว่าเดิมหลายเท่า..และจะยังไงต่อ.

         แต่.....ได้เรียนรู้ว่าเรายังไม่สมควรที่จะได้รับชัยชนะนั้นในตอนนี้เพราะปีนี้ก็เหมือนปีที่แล้วที่ไม่ได้ให้เวลาและทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่เลย...สมควรแล้วที่ไม่ได้....สมควร...

2553..ปีที่สี่...เรียนรู้ตัวเองมากขึ้น  ให้เวลากับมันมากขึ้น ทุ่มเทมากขึ้น  จริงจังมากขึ้น บอกกับตัวเองว่าต้องได้สิมันต้องติด..จึงเริ่มวางแผน..และปีนี้มีเวลาเตรียมตัวมาก เริ่มเอาจริงเอาจังมากขึ้น

รวมแหล่งข้อมูลเพียบ และปฎิบัติอย่างเต็มที่โชคดีมีอาจารย์คอยแนะนำ เพื่อน(พี่)จากทางคณะและเริ่มลุยอย่างเต็มที่

ก่อนสอบ1เดือน...เลิกงานสี่โมงเย็นวันศุกร์แบกกระเป๋าโดดขึ้นรถเป้าหมายคือกทม.ระยะทาง400กว่ากิโลใช้เวลา5-6ชั่วโมงในการเดินทางเพื่อลงมาฝึก..ฝึก..และ.ฝึก..คืนวันอาทิตย์โดดขึ้นรถกลับบ้านใช้เวลาบนรถในการหลับเพื่อเป็นแรงในการทำงานต่อวันรุ่งขี้น(มนุษย์เงินเดือน)เลิกงานก็ฝึก..ฝึก..ฝึก  และก็ถึงวันศุกร์.........

ระยะเวลา1เดือนเศษๆในการไป-กลับทุกเสาร์-อาทิตย์ ลงทุนเช่าหอเพียงแค่ใช้เวลา8วันใน1เดือน

และแล้วก็ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า..สิ่งที่ได้ทำทุกอย่างลงไปทั้งหมดนั้น..มันส่งผล...มันเห็นผลคือ...มีชื่อตัวเองในรายชื่อผู้สอบผ่าน

       งง...จริงหรือนี่..เปิด-ปิดเครื่องดูรายชื่อนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อความแน่ใจ

       อึ้ง...มันคือความจริงใช่ใหม...ถามตังเอง..และบอกกับตัวเอง

       กลัว...ว่าจะพลาดอีกปี..ไม่กล้าดูผล..ปิดเครื่องมือสื่อสาร...มารู้จากปากเพื่อนอีกทีว่าสอบได้ถัดมาอีกสองวัน หลังจากวันประกาศผลสอบ

      เคยคิด...แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะสอบเอ็นทรานซ์ได้

      ดีใจ...มากกกกกกกที่สุดในชีวิต

      ไม่เคย...ทำอะไรที่ตั้งใจทุ่มเทเกี่ยวกับการสอบมากขนาดนี้มาก่อน

      คุ้มค่า...กับสิ่งที่ได้ลงทุนไปกับผลที่ได้มา..มันเห็นผล...มันส่งผลแล้วจริงๆ

      หยาดน้ำตา...ใหลเอ่อล้นทั่วใบหน้า..และบอกกับตัวเองว่าเราทำได้แล้ว..และนี้คือความจริงไม่ใช่ฝัน

      ได้เรียนรู้...อะไรมากขึ้น

       ขอบคุณ..อาจารย์ที่คอยให้คำปรึกษา..เพื่อน(พี่)ที่คณะที่คอยช่วยเหลือ..ถ้าไร้ซึ้งเขาเหล่านี้เชื่อได้ว่าไม่ติดแน่...หากสอบไม่ผ่านแต่ก็ได้มาซึ้งมิตรภาพและอะไรหลายอย่าง(ไม่ขอเอ่ยชื่อเขาเหล่านั้น)ขอบคุณ..ขอบคุณมากจากใจ

      แต่....ในความโชคดีกลับอยู่ในความเลวร้าย..ผมอาจโชคดีกว่าคนอื่นๆที่สอบผ่าน ในความโชคดีนั้นกลับมองไม่เห็นลู่ทางในการก้าวเดิน(เพราะมีเหตุปัจจัยบางประการ)ที่(อาจ)ไม่สามารถให้ทำในสิ่งนั้นได้(รึอาจไม่ได้ทำเลยก็ได้)

 หลายคนที่สอบได้คงจะมีทุนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ซึ้งตรงกันข้ามกลับผม

      โชคชะตา....ได้เล่นตลกกับผมเข้าแล้ว..แต่ก็ยังบอกกับตัวเองว่ามันคือบททดสอบอีกบทนึง

                            ขอบคุณ..ที่เสียเวลาอ่านมาถึงตรงนี้

โดนอ่ะ..หือ

อยากเรียนสถาปัตแต่ที่บ้านไม่ให้เรียน..ทำไงดี

ขอบให้คุณ ศิลป์ ได้เรียนสมดั่งใจหมายนะ

สู้ๆๆๆ เป็นคนที่อดทนมากก

อยากเรียนเหมือนกัลอ่ะ

--*

ชอบ มาก ค่ะ